Alleen, maar daarom niet eenzaam

Er zijn weinig momenten waarop een mens zich zo verbonden voelt met de natuur als in de bergen. Dat zeggen ze! Hij geloofde dat niet, hij was verliefd op de bergen, maar hij wantrouwde ze als een valse tempeestfeeks, die nooit echt liet zien waar ze mee bezig was. Nietig, dat klopte dan weer wel. Je moet het meegemaakt hebben om het te beseffen, hoe klein je kunt zijn, zowel bij het opkijken als het neerkijken.

Hij was zo iemand. Door het jaar een redelijk cynische en helder denkende ambachtsman van het marketing gild, maar in zijn vrije tijd het liefst alleen, tijd om tot rust te komen en alle beschouwingen een plaats te geven. Het had niet te maken met harder, verder, of extremer. Integendeel, het had te maken met op zoek gaan, niet eens vanuit de behoefte om te willen vinden. Het enige wat er diende gevonden te worden was een stuk innerlijke rust. En daar mag best wat schrik bij. De ruwheid van de bergen schonk hem dat. Je kon je hier niet wegsteken, want je werd eenvoudigweg niet gezien.

De Shaligrat van de Weisshorn, tussen Zinal en Randa in Zwitserland. Een plaats waar nogal wat volk het spontaan in de broek zou doen. Dat was de bestemming van de tocht, en om er te geraken moest je uit het juiste hout gesneden zijn.

Quasi middernacht, opstaan, materiaal controleren en slaapdronken vertrekken. niet voor lang, omdat je vanzelf scherp staat in dat soort omstandigheden. Bestemming, de Weisshorn hut in Randa.  Tussendoor, alleen onzekerheid, en overpeinzingen.

Iedereen die dat soort ervaring meegemaakt heeft, hoe ervaren ook, vertrekt vanuit een angstgevoel. Ga ik het wel halen? Wat als ik pijn krijg? Wat als ik niet meer durf? Mooie en echte confrontaties met het eigen zijn. Met hem verliep het niet anders. Bergbottines, ze zaten als gegoten, maar voelde hij daar niet ineens iets schurends, links, onderaan? Zou dat niet tot blaren leiden? En vreemd, die zeurende pijn in de knie… gisteren was die er niet. Misschien komt het omdat mijn rugzak niet goed hangt, het is alsof ie tegen mijn nieren drukt. Pfft, ik heb teveel kleren aan.

De gids stapt. Hij volgt. De monotonie die er geen is. Stille stappen door de sneeuw, flarden van gedachten dwalen door het hoofd. De mens zoals hij bedoeld is. Bewust zijn. Denkend, ervarend en vertrouwend. Vertrouwen op verstand, uithouding en wilskracht. Ervaren dat de natuur zich niet zo makkelijk laat dwingen, of het nu golven zijn of bergtoppen, er werden geen shortcuts voorzien. ‘T is volhouden of toegeven dat je ’t niet kon. En vreemd genoeg is dat niet eens beschamend. Het is niet meer dan een krachtproef die je dan en daar verloren hebt. Meer niet.

Hij zou ze niet verliezen, die krachtproef. Hij had er naartoe geleefd, hij wist dat hij het kon, en verheugde zich op dat ene moment waarop hij kon zeggen, ik heb dat gedaan. Alleen, en ja het was hard , maar ik zou het zo opnieuw doen. Het is in niets te vergelijken met het lopen van een marathon. Het is immers altijd anders, en onverwacht.

Zo ook nu. Net voor het vertrek had zijn levenspartner nog een berichtje gestuurd, lief en zorgzaam, dat hij moest oppassen. En nu, op nauwelijks twee uur voor het einde van de tocht, kwam dat ene helaas wat onverwachte berichtje, dat eigenlijk niet gelegen kwam, maar waar hij o zo blij om was. Er was geen pijn meer, er was geen angst, er was vrede met alles en iedereen, en de stilte die hem omringde zorgde ervoor dat hij zijn eigen prevelende woorden welhaast als een orkaan hoorde weergalmen tegen de rotspunten.

Hij herlas het… en nog eens, en nog eens… “Jongen, ’t is allemaal wat onverwacht en rapper, maar we wilden je niet ongerust maken, maar je bent net vader geworden van een flinke zoon! Moeder, zoon en opa stellen het wel.”

Niet langer zoon, maar nu ook vader. Van dat soort tranen wordt sneeuw gemaakt.

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

  1. Merci voor het mooie verhaal Guido, soms lijkt het wel alsof je erbij was. De lichte angst is herkenbaar, het slaapdronken zijn en snel overschakelen op focus. Teveel kleren heb ik nog meegemaakt. Heel vervelend, want dan ga je zweten, en dan koel je af, o paradox.

    “volhouden of toegeven dat je het niet kon” is er niet echt bij. het is inderdaad totaal anders dan een marathon, omdat de drempel om uit te stappen veel hoger is. Je kunt niet aan de kant gaan staan, en op de top ben je maar halfweg. Afdalen is minstens even moeilijk als klimmen. Opgeven betekent een helicopter roepen. Overigens, een marathon, neen dank u, niks voor mij.

    Mijn 3 kinderen had ik al bij deze tocht, maar het heeft toch een keer niet veel gescheeld of ik kreeg eens zo een sms. Ons jongste dochter is een weekje geboren na een klimtocht, ze kwam 5 weken vroeger dan gepland.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: