Tati, en het simpel leven

Ze had karbonkels van ogen, waarmee ze stenen kon doen smelten. niet dat dat nodig was, alles was al heet genoeg in dit stukje Afrika. Tati, was een wolk van een kind. Opgegroeid als dochter van één van de stamoudsten had ze als vanzelf het decorum overgenomen dat ook haar moeder zo kenmerkte, statig, en toch naturel.

Maar ze was anders. In al haar speelsheid en vrolijke gekwetter bleef er altijd wel iets hangen van bedachtzaamheid. Tati was lief, zonder dat het haar gevraagd werd, Tati was zorgzaam, en Tati kon met haar glimlach bergen verzetten. Ze was geliefd bij jong en oud maar niemand wist echt goed waaraan ze nu eigenlijk dacht, of waar ze mee bezig was.

‘Tati, waarom ga je niet met de andere vrouwen mee naar de stroom?’ vroeg haar oma, terwijl ze het meisje bij de arm nam en onder een boom wat verkoeling zocht.

‘Omdat ik liever bij jou blijf, oma, om voor je te zorgen en verhaaltjes te horen, van vroeger, toen we nog gelukkig waren!’. Het was een bevreemdend antwoord en de oma wist ook niet meteen wat ze er mee aan moest, dus drukte ze een tedere zoen op het voorhoofd van haar lievelingskleinkind en vroeg om wat water.

Tati haalde dat en begon zacht een liedje te zingen. Een oud liedje, dat ze van haar oma geleerd had. Ze wist dat haar dat kalmeerde als haar hoofd weer eens op hol sloeg, en ze zich geen blijf wist met tegenstrijdige gedachtes. Tati was een slim meisje. En dat was niet altijd makkelijk. Enerzijds hield ze enorm van de tradities van haar volk, van de verbondenheid in een zekere eenvoud, maar anderzijds begon ze ook te beseffen wat er te koop was, in de grote steden, en daar wilde ze ook wel van proeven.

Het zorgde voor onrust, en rebellie ook, want ze wist niet goed bij wie ze er mee terecht kon, buiten haarzelf. Ze wist ook dat ze niet zomaar wilde trouwen, want dat ze dan definitief in het dorp zou moeten blijven. Maar was dat dan zo verkeerd? Ze hield van de mensen om haar heen, ze hield van de warmte en de zorgzaamheid tussen de andere vrouwen, als ze haar juweeltjes en sieraden  schikten. Ze was jaloers op de kracht die uitging van de mannen, voor ze weer eens vertrokken op tocht, en ze genoot van de rust die uitging van de palavers, waar ze als vrouw wel niet bij mocht zijn, maar waarvan ze instinctief voelde dat de beslissingen die er genomen werden de juiste waren. Ze genoot van de spelletjes met haar broers en vriendinnetjes.  Moest het dan zonodig allemaal anders?

Trouwen met Nkwazi, en kindjes krijgen, waarom ook niet. Een zorgzaam leven en de toekomst voorbereiden voor die kinderen die ze ongetwijfeld zou hebben.

Ze gaf haar oma nog een liefdevolle kus, nam haar lievelingsdoeken en kleren bij elkaar, en vertrok.

Rustig.

Het simpel leven was niets voor haar, ze wou de wereld zien. Jammer voor Nkwazi. Wellicht ook jammer voor haar, maar dat zou ze dan nog wel zien.

 

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: