Het Bankje

picture @kalamario, for @jadisnoir

Ziedend waren ze geweest. Het oude bankje zat zo lekker. Maar de gemeente vond dat het weg moest. Teveel generaties hadden er hun naam in gekerfd en dure beloftes vereeuwigd, waar ze later meesmuilend moesten om glimlachen. Zoals zo dikwijls ging men enkel uit van het negatieve, nooit van al de mooie dingen die er gebeurden. Al jaren was het bankje een centraal gegeven in het leven van Elsa, Chiara, Antonella en ja, ook de oude Pietro, met zijn horrelvoet. Het knooppunt van alle dorpsroddels, het zenuwcentrum van de informele beslissingsprocessen in de gemeenschap. Troostpunt, Roddelbron, Rustmoment.

De ongelukkige Pierra was er de revue gepasseerd en de schandalige manier waarop haar vent haar achtergelaten had, met een wolk van een dochter, om dan maar te verhuizen en samen te hokken  met een blonde del. De miserie en de ziekte van Cécilia, die twee keer op het randje van de dood had gestaan, maar nu opnieuw haar glansrol in het kerkkoor opnam. De schavuitenstreken van Gio en Paulo, de broertjes die aaneenhingen van kattekwaad, maar waar niemand kwaad kon op blijven, omdat ze zo ’n groot hart hadden.

Mocht de bank kunnen vertellen, toen de gemeentewerkers haar kwamen weghalen, de dorpsgeschiedenis zou meer kleur krijgen. Maar ja, de vooruitgang. De weg moest verbreed en dus was er geen plaats meer.

In den beginne liepen de oudjes er wat bedremmeld bij. Ze konden op het stenen muurtje aan de overkant van de weg zitten, maar dat was toch hetzelfde niet. Dat gaf geen beschutting, en het was absoluut niet fijn zitten, veel te hard.  Ze hadden het geprobeerd, maar ze kwamen nooit tot dezelfde intimiteit, die nodig was om elkaar te steunen. Want dat gebeurde ook.

Chiara, met haar zeventig de jongste van het groepje was vorig jaar haar man verloren. Zonder het bankje en haar vriendinnen zou ze nu nog steeds treuren en haar gebroken leven proberen bijeen te harken.  De grapjes van Pietro, ooit de boezemvriend van haar man, hadden haar er bovenop geholpen. De echtheid van het verdriet van Pietro ook, dat deed haar beseffen dat ze niet alleen aan zichzelf moest denken. Zo gaat dat.

En Antonella, wat een geluk dat ze toen, in die stikhete zomer van 2009, urenlang op haar ingepraat hadden. anders was ze vertrokken met die louche Napolitaan, allicht om voor de rest van haar leven ongelukkig te zijn en haar mooie boerderij verkocht te weten.

Neen, het bankje, de tradities, de warmte van de gesprekken, ze konden er niet mee lachen toen het op de schroothoop gegooid werd.

Tot op een dag Pietro met zijn neven aan de slag trok. Ze improviseerden een bankje. En het was comfortabeler dan het eerste. En het was hun bankje. Van niemand anders. En de gesprekken trokken zich op gang, en de rijkdom, de rust en de vrede keerden terug.

Sommige dingen veranderen nooit…

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: