Oma werd weer even meisje

Els Moorkens

De hele dag waren ze al samen op tocht getrokken, Marie en haar oma.Het kind scheen over een onuitputtelijke energie te beschikken. Maar oma vond dat eigenlijk wel leuk.

Ze was dol op haar kleindochter, die haar deed terugdenken aan de tijd dat ze zelf als jonge, mooie vrouw met haar kind kon pronken. In een tijd die gekenmerkt werd door kansen en een ongebreideld optimisme, een tijd van ‘bain-de soleilkes’, twiggy kapsels en knappe venten, met opgerolde witte hemdsmouwen, gladde brillantinekapsels en echte, gepoetste schoenen.  Ze herinnerde zich de vrolijke feestjes, kleurige italiaanse aperitieven, de eerste kleurentv, en wat niet al meer.

Ze was altijd een sterke vrouw geweest, met een eigen wil en een vranke mening. Daar was ze blij om, het had haar pijn gedaan, maar ook veel vrijheid opgeleverd, Ze mijmerde maar door over alle foute en juiste beslissingen in haar leven. het hield elkaar wel in evenwicht. Door de band had ze genoten van haar leven, nog steeds eigenlijk. Zoals nu, met Marie. Het was een plezier om met dat kind rond te toeren.  Alles had ze gezien, alles wilde ze weten, Over alles wilde ze tetteren en overal wilde ze van proeven.

Oma genoot en hoopte dat ze het einde van de dag zou halen. Even op adem komen, en iets drinken, maar het ritme lag hoog. Marie wilde alleen maar meer, vertelde honderduit en beet  gulzig in het leven. Oma hapte mee. Ze was eventjes vergeten  hoe snel dat ook allemaal ging.

Plots legde Marie haar handje op de gerimpelde hand van oma. ‘Weet je wat, Oma, ik ga wat in de speeltuin om de kleine kindjes te helpen, en dan kun jij hier wat in ’t zonnetje zitten en genieten…’

En hup, weg was ze.  Opnieuw dwaalden de gedachtes van oma af naar haar jeugd, hoeveel simpeler alles toen leek, en hoe mooi het was om te kijken naar het schaamteloos en onschuldig genieten van haar eigen kleindochter.

Een half uurtje later kwam ze terug, gulzig wat drinken. En plots ging ze zitten. ‘Ben jij gelukkig, oma?’ Met haar grote ogen keek ze blij naar haar oma, haar grote vriendin, aan wie ze alles kon vragen en vertellen.

Wat zeg je dan? ‘Ja, meisje, oma is altijd heel gelukkig geweest, en nu nog meer, als ik zo met jou samen ben!’.

‘Ik vind dat ook fijn oma, we moeten dat meer doen!’. Kinderen kunnen heerlijk rechtuit zijn. Hop, weer was ze weg.

Later die dag moest er nog een foto gemaakt worden,  een souvenir. Ze wilde met alle geweld haar hoofdje door dat kleurige paneel waar ze al een keer voorbijgefietst waren.

Kunst- en vliegwerk was het. Zelfontspanners, hals- und beinbruch geriskeerd, maar na een paar pogingen lukte het, Marie op de schouders van haar oma, en net op tijd door het gaatje piepen. Nadien vielen ze lachend en giechelend in het zand, blij dat ze ook dat avontuur samen beleefd hadden.

Oh such a perfect day!

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Eén reactie

  1. Els Moorkens

    Perfect recap…thanks!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: