Sneeuw maakt alles anders

Wintertrain - Tim Corbeel

Sneeuw maakt alles anders. Niet alleen hoe de dingen er uit zien, maar ook wat je hoort, wat je proeft, en zelfs hoe je over de dingen denkt.

Jan kwam graag naar dit plekje. Hij kon er rustig zitten en bleef er kijken naar alles wat passeerde. Niet dat hij gek was, hij behoorde ook niet tot die soort van spotters, die overal foto’s van maakten. Neen, hij kwam hier graag, gewoon om te kijken. Het bracht rust en onrust tegelijk. Er was die afwisseling tussen  het lawaai van een voorbijdenderende trein en de stilte die nog eens zo intens klonk, als de trein weg was. Uren lang droomde hij ervan om ook met die treinen mee te kunnen, naar verre landen, of dichte bestemmingen, maakte eigenlijk niet uit.  In zijn hoofd speelde hij dan het boek van Jules Verne na, en zoals nu, dacht hij met plezier terug aan de boekjes die hij in zijn jeugd gelezen had. Michael Strogoff, koerier van de tsaar, die met de trein naar Irkoetsk trok. Ook in de sneeuw en de gure winterkou. Stations, vertrekpunten voor vele verhalen, al dan niet echte.

Hij keek ook naar de mensen die afstapten in het kleine buurtstationnetje. Zelden lachend, dikwijls grimmig weggedoken in hun overjassen en met een kordate, norse stap huiswaarts benend. Hij stelde zich voor waar ze dan echt heen trokken, hoe het daar was. In hun verkavelingswoninkjes. Een bord dampend eten en dan hup, hup voor het kastje, om de hersenen in slaap te laten stralen en de volgende dag weer de moed te hebben om op te staan en die trein terug op te kruipen.

Het was ook opvallend hoe de stressmomenten samen vielen. Zo rond 18u was het het ergste, treinvee dat door de openslaande treindeuren uitgebraakt werd op het perron, en zo snel mogelijk thuis wou zijn.

Hoe later het werd, hoe aardiger de mensen werden. Dan gebeurde het wel eens dat er eentje bleef stilstaan om een praatje te maken. Want ze kenden hem onderhand wel. Hij hing te vaak in de buurt van het station en het dorp was nu ook weer niet zo groot…

De late reizigers waren de echte, die hadden de tijd echt naar hun hand gezet. Jan wist niet goed of dat nu te maken had met het feit dat ze zichzelf al overtuigd hadden, de dag is voorbij, ik kan niks zinvol meer doen, of omdat ze gewoon zo leefden. Onthaast, en zonder tv-druk.

Ze vroegen hem dikwijls of hij het koud had, maar hij voelde dat niet. alles speelde zich af in zijn hoofd, koud was iets wat hij misschien wel had willen voelen, maar het was niet anders.

Nadat de laatste trein het station voorbijgedenderd was, vertrok hij ook naar huis.

In die sneeuw voorwaar geen sinecure, maar hij was erg behendig geworden met die rolstoel.

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: