Wachten op iets

@stijnannendijck

Hij zou niet meer komen. En eigenlijk kon ze’t hem niet kwalijk nemen. Of toch wel. Waarom las hij de tekens niet, waarom leerde hij niet beter hoe hij echt naar haar moest luisteren? Of lag het aan haar?

Ze wist het niet meer, en ze had het eigenlijk nooit goed geweten. Er was iets in die vent dat haar aantrok maar tegelijk ook afstootte. Het was alsof hij nooit zichzelf was, of hij het daar moeilijk mee had. Hij scheen zich het best te voelen daar waar hij zich openlijk verstopte voor iedereen, en dat was tegelijk ook het stuk van hem dat ze het minst kon appreciëren. En dat liet ze ook merken.

Tegelijkertijd was hij trots, en gevoelig, en bij momenten ontzettend kwetsbaar. Maar dat waren stukken waar hij liefst niemand bij liet, ook haar niet. Hoe ergerlijk ze dat ook vond. Ze wist ook dat hij dat gewoon niet kon. Nooit geleerd, nooit als naturel aanvaard.

Ook al waren ze nu zo lang samen, het had nog steeds de broosheid, het aftastende van de eerste maanden. Net zoals hij haar ontzettend kon doen lachen, kon hij haar met hetzelfde gemak verschrikkelijk ergeren. En ze vermoedde dat hij net hetzelfde dacht over haar. Dat kon je afleiden uit de bitsige reacties en de manier waarop ze nadien erg, erg snel, gesmoord werden in cadeautjes, in mooie glazen wijn, en in heerlijke stille wandelingen.

Gisteren was het weer van dattum geweest. Een avond begon onschuldig, zelfs lief, met lekker eten en mooie gesprekken en net voor ze ’t bed indoken was er die ene opmerking. Ze wist al lang niet meer wie ze gemaakt had en wat de aanleiding was, of het überhaupt de moeite waard geweest was. Wat ze wel wist, is dat het razendsnel escaleerde en dat hij resoluut zijn boeltje gepakt had, wat haar dan weer verwonderde. Want voor haar was dit niet zo abnormaal. Wat ze ook wist,was dat hij dat allemaal haarfijn onthield. Niet om het op te rakelen, maar omdat hij dacht dat het heil en de oplossing lag in de logische ontrafeling van het gesprek. Dat ze dan vroeg of laat wel zouden uitkomen bij iemand die zich onredelijk gedroeg. Daar was hij altijd weer van overtuigd. Terwijl daar het punt niet lag, maar dat kreeg je maar niet uitgelegd.

‘Jij vlucht, iedere keer!’…

‘En jij bent gewoon lomp!’. Meer had hij niet gezegd. Ze hoorde de auto vertrekken en wist dat hij niet meer zou reageren, zich verongelijkt terugtrekkend in zijn stulp, allicht teveel zuipend en de verkeerde boeken lezend, op zoek naar identificatie en het grote gelijk. Dat kon ze niet meer opbrengen, die oorlogen waren gestreden, de zinloosheid ervan afdoende bewezen. Het ging om zijn, niet om lijken.

De volgende dag is dan natuurlijk altijd even afwachten. Beiden waren trots, maar beiden wilden ook niet zomaar voorbijgaan aan de vorige nacht, waar ze allebei pijn van hadden gehad. En dus was er stilte. Geen mails, geen telefoons, niets. Op zich nog niet zo erg. Maar ze zouden samen naar de film gaan vanavond.

En hier zat ze nu, op hem te wachten.  Ze was op het nippertje aangekomen, ze konden nog op tijd zijn voor de film, als dat per se moest, maar haar kop stond daar al lang niet meer naar. Hij was er niet. Tegen zijn gewoonte, want dat was hij dan weer wel. Stipt.

Ze stapte naar haar auto , en daar zag ze hem, groot, stuntelig. Gewoon te staan, te hangen tegen een muur eerder. Niet ver van haar auto.

Hij zei niets maar greep haar hand en drukte zijn neus in heur haar. ‘Ik ben een lul’

Ze gingen naar huis

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: