De kus

@sienalien

Ze keek nog eens naar de oude vergeelde foto in haar handen. Het leek gisteren. Toch was er tussen de onbezonnen zomer van toen en het moment waarop ze de foto nu opnieuw in handen had, een wereld van verschil.

De vrouw zuchtte, glimlachte en probeerde aan iets ander te denken. Hoe oud was ze op die foto? 3, 4 jaar misschien? En wat had ze hem toen al graag gezien. Hij was haar boezemvriendje, ze waren onafscheidelijk, en speelden altijd samen.

Hun ouders woonden niet zo ver van elkaar, en vonden het prima dat de twee dreumesjes met elkaar optrokken. Alles hadden ze samen gedaan. En samen naar school, dat ook. Allebei moesten ze het zelfde boekentasje hebben, en het zelfde lunchboxje. Dat vond zij leuk. En dus werd het gedaan. Want hun ouders waren eigenlijk ook boezemvrienden en het had iets ongehoord schattigs, een koppeltje nog voor ze goed en wel wisten waarover het ging. Want dat zei ze ook continu, tenminste, dat had haar moeder haar verteld. Dat ze later met hem wou trouwen en een huis kopen, en veel kindjes krijgen.

Het liep allemaal wat anders. Ineens verhuisden de anderen, ze gingen terug naar Taiwan, omdat zijn papa dat moest voor de job. Zij bleef achter bij haar ouders en zusjes, hier in Antwerpen. Maar er was een stuk verdwenen uit haar leven. En vergeten deed ze hem nooit… Ook niet toen ze trouwde, en zelf kinderen kreeg. Tuurlijk was ze gelukkig met haar man, het was een goede echtgenoot, een lieve vader, en hij droeg haar op handen. En hun kinderen hadden nooit iets tekort gehad, en waren nu – sinds kort – uitgezwermd naar alle continenten. Goede studenten, stabiele jobs, dat soort dingen. De vooruitgang hè.

Zij bleef achter met hem, om hem te verzorgen, want dat wisten de kinderen dan weer niet. Papa was ziek, zwaar ziek. Maar dat hadden ze onder elkaar gehouden, omdat ze niemand wilden belemmeren in de realisatie van hun toekomstdromen.

En nu was haar man gestorven, en dacht ze een treurig eenzaam leven tegemoet te stappen, in de herfst van haar leven. Tot ineens de telefoon ging.

‘Ik ben het, maar je kent me waarschijnlijk niet meer…’ Ze had verward gereageerd, nog te zeer bezeten door het verdriet van de recente gebeurtenissen. En dan begon de stem aan de andere kant te vertellen, over hoe hij in Taiwan op de hoogte gebracht was van de dood van haar ouders, en nu van haar man. Hoe hij altijd aan haar was blijven denken. En neen, hij was alleen gebleven, de rest van zijn leven. En nu kwam hij naar Antwerpen. En of ze elkaar zouden kunnen zien.
En dat zou dus nu gaan gebeuren. Hij was alleen gebleven, hoe is het mogelijk. Zag ze er goed uit? Hij verwachtte een mooie vrouw en ze was een oude doos. Zou ze hem kussen of moest ze een hand geven? Was hij nog zoals vroeger, of was het een saaie man.
Daar ging de bel…

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: