Een brug te ver?

foto @timcorbeel, voor Davy De Rijck aka @CfrDavy

Hij kwam hier graag, ook al was het veel veranderd.

Vroeger kwam hij hier aan de hand van opa, kijken naar de schepen in de sluis, en spannend over het kleine brugje lopen. Opa kende de sluiswachters, kende de schippers en kende eigenlijk iedereen die hier rondhing. Dat was vertrouwenwekkend.

De plek op zich was erg bizar, zelfs als kind was dat al zo. Je had er de schippersactiviteit, de boeren, en ze waren eigenlijk continu bezig met aanbouwen en bijbouwen van grote gebouwen. Hij vond het prachtig, die grote machines, het kennelijk moeiteloos snijden door de zware grond, sluisdeuren die met een simpele beweging open schoven en schepen die zich vloeiend in dat geheel inpasten.

En bovenal, bovenal, norse mannen, die geen woord teveel mompelden, maar even snel konden ontdooien in vriendelijke opa’s en papa’s, als ze hem zagen hij was één van hen, hoe klein ook.

Winter en zomer kwam hij hier spelen en kijken. Hoogtepunt was als hij mee mocht helpen met één of ander klusje. Het was een bekroning, een overgangsritueel, waarbij hij gaandeweg van jongen tot man werd. Zo’n schipper commanderen, het had wel wat. Of een boer helpen met zijn traktor, altijd leuk. Hier kreeg hij het eerste pijpje pils aangereikt,  vloekte hij luidop en rookte hij de eerste sigaret. Stoer, ook al werd hij zo ziek als een hond. Hier ook kuste hij Anneleen voor het eerst, maar daar ging het nu niet over.

Niet alleen speelde de plek een grote rol in zijn jeugd, ook nadien kwam hij hier graag terug. Bijna alle  belangrijke beslissingen in zijn leven had hij hier genomen. Omdat hij rust kreeg om te overdenken, en ook, maar dat wist niemand, omdat hij in elke situatie zijn vier alternatieven kon zien. voor elke situatie, onveranderlijk.

Hij kon de brug nemen (die ondertussen hypermodern geworden was) : de lange weg, veilig, en zonder verrassingen.

Hij kon keihard springen en hopen dat hij de overkant haalde zonder natte kleren, of eventueel met natte kleren en een stukje zwemmen: risicovol maar snel.

Hij kon terugkeren,  letterlijk zijn rug keren naar de situatie en kiezen voor vaandelvlucht.

Nog erger, hij kon besluiten om zich te opslokken en omarmen door het koude donkere water. Opgaaf zonder reden.  Doek, finale!

Andere opties waren er niet, en het volstond. Bij alles wat hij gedaan had had de levensgrote metafoor de juiste oplossing gegeven.

En nu ook…  Zijn besluit stond vast, hij zou die ring kopen voor haar.

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: