Stop de tijd

@nanske

Zalige momenten en de beste gesprekken. Zelden onstaan ze gepland, meestal groeien ze uit improvisatie. Denk er maar eens over na.

Als de eerste voorwaarde, of moeilijkheid, voor een gesprek is dat je zes zitplaatsen moet bemachtigen, of stoelen moet proberen te organiseren, dan hoor je daar niemand lastig over doen. Dat wordt aangepakt. Dat wordt dan een gezamenlijk project. En eens je zit, en iedereen heeft ook nog eens wat te drinken, dan is er ‘contentement’, en dan wordt er wezenlijk gepraat en gelachen.

Hoe anders is het, op stijfdeftige gelegenheden? Waar je een plaats toegewezen krijgt, en waar de geest niet veel meer hoeft te doen, dan te lopen zaniken en zeuren over de dingen die er mislopen, en het afgunstig kijken naar wat anderen op dat precieze moment aan het doen zijn.

Het gezelschap had de hele voormiddag doorgebracht in de stoffige heuvels rond één of ander onbestemd Spaans boerengat, na een uurtje waren ze grandioos de weg kwijtgeraakt, en verzeild geraakt in eenveel te lange omzwerving, waar iedereen op de duur meer dan genoeg van had.  Zonder dat dat op de sfeer drukte, er was genoeg te genieten van mooie landschappen, en er werd vrolijk getaterd. Alleen waren ze vertrokken voor een minder ambitieus plan, een klein wandelingetje in de buurt. Dat werd nu een hele tocht. Er viel echter niet veel te bedenken, geen dorp in zicht, en teruglopen was al even hopeloos als verder wandelen. Dat deden ze dan maar. Het was tenslotte vakantie. En ze hadden ook begrepen dat een vakantie zich best niet liet dwingen door vaste etensuren en afspraken. Het was – met andere woorden – een fijn gezelschap, geen zeurderige regelnichten.

Plots kwam er dan toch een dorp in het vizier, en ze hoopten uit alle macht dat er een cafétje, of iets van die strekking was, eten en/of drinken. ’t stak niet nauw, maar het moest er wel zijn, ’t waren tenslotte vlamingen, voor wie vakantie toch ook een sterke connotatie van culinair genieten had.

Het cafeetje was er. en het was bepaald gezellig, maar wel piepklein.  En in de gauwte werden er wat stoelen en tafeltjers geimproviseerd en kon er genoten worden. Want ze wilden wel buiten zitten. Blijven genieten van de zon, daarvoor zijn we hier toch ook. Pilsjes, wijntjes, en babbeling.

Het schone aan zo’n momenten is het smossen met de tijd. Dat kostbaar gegeven van het leven van elke dag, dat wat we altijd schijnen te kort te komen. ‘ik heb geen tijd, ik zal proberen om er tijd voor vrij te maken, ik hoop dat ik de tijd krijg,…’ dat is allemaal niet meer van belang, als je op de juiste manier met vakantie omspringt.

Tuurlijk is het zonde als je niet ten volle profiteert van de tijd, en dat je dat of geen museum niet zou zien, ‘nu je er toch éénmaal bent’. Maar is het niet nog veel grotere zonde om niet te profiteren van de mogelijkheid die je geboden wordt om te lummelen? Om je hersenen te laten ontsnappen aan de jachtige sfeer van alledag?

Dat museum loopt niet weg, die mensen kunnen morgen al dood zijn, hoe weinig opbeurend die gedachte ook is.  Deze mensen hadden het begrepen, en ze genoten voluit.

De tijd werd niet stopgezet, hij werd met bakken tegelijk  en rijkelijk over de balk gesmeten, ten voordele van het goede gesprek en het juiste samenzijn.

Zo hoort het.

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: