Zachtjes tikt de regen…

Sophie Smeets

Lago Maggiore. In de regen. Zelfs de grootste optimist rekent wel op  een paar dagen slecht weer.  Toch zal het gros van de bagage van de gemiddelde zomergast bestaan uit topjes, t-shirts, shorts en lichte zomerkledij. Het meegereisde boek is er eentje om de tijd te verdoen in de zon, waarbij slapen ook toegejuichd wordt. De landerigheid van het dolce far niente verdraagt geen zware intellectuele inspanningen.

Het aankomen, in de regen, niet prettig, maar och, je hebt een dag gereden, we frissen ons op, genieten van een fijn avondmaal, en je zal zien, morgens staat alles mooi en fris te gloren in een stralende ochtendzon.  Dat is gewoon zo…

Niet dus. En ook de dag nadien niet, of de dag daarna… Kelners en uitermate behulpzaam personeel, proberen op te gaan in het behang wanneer we hen passeren. Geïntimideerd door de vraag die onvermijdelijk komt ‘Where is the sun?’ en de onuitgesproken vloek die er op volgt… Ze weten het ook niet, en ze weten dat het op ons humeur werkt. Terrasjes die er troosteloos druipend bij staan. Ik verbeeld me altijd dat ze meetreuren met ons gemoed.

Jaaaaahh, natuurlijk zijn we blij dat we op vakantie zijn, en er is hier zoveel te zien, dus we trekken er op uit. Naar de stadjes… De stadjes, de stadjes… fuck de stadjes, wij willen doorstoven, vitamine D opdoen,  fijn babbelen bij eindeloze karaffen witte wijn. Niet opwarmen in een trattoria!

Het uiterste wordt gevraagd van onze zelfbeheersing, ‘T is ook prachtig om te zien hoe we elkaar ontzien en de gigantische olifant in de kamer negeren.  ‘Hey, ik denk dat ik een ginder een blauw plekje lucht zie…’ zo gaat het de eerste dagen. ‘Vandaag voorspellen ze opklaringen na de middag, wat denk je blijven we hier in de buurt rondhangen?’  ‘Dat boek, dat leest wel lekker weg, ik blijf vandaag gewoon in bed liggen…’

Na vijf dagen in de regen, vallen alle maskers af… er wordt geen poot meer verroerd voor de zon schijnt. We blijven in bed. We bestellen het ontbijt en kijken met vuile blik naar het kamermeisje, alsof het haar fout is, we gaan het hen laten voelen, misschien komt er wel een fles bubbels als compensatiee…

We vrijen ons compleet verloren. Lezen, slapen, vrijen, lachen, eten, drinken, vrijen, in een landerige en onbekommerde cyclus zonder einde. Het had evengoed in een klein hotelletje in Oostende kunnen zijn, en niet in dit dure etablissement, die ons een rib uit het lijf gekost heeft.

Maar kijk, naarmate we loslaten, wordt het beter… we herontdekken waarom we van elkaar houden, waarom die vrouw zo fijn is en bijzonder, waarom die vent zo kan doen lachen. Na 10 dagen doen we zelfs de gordijnen niet meer open, we hebben het niet nodig, we horen het zachte getik op de venster ook zo en het kan ons niet meer schelen. Het stoort zelfs niet. Sporadisch verlaten we het bed, voor minimale hygienische onderhoudswerken en het aanslepen van nieuw leesvoer, en god wat zijn we verliefd op elkaar. Als jonge veulens.

En de beloning volgt… De laatste twee dagen van het verblijf, in de stralende zon. Wat bleekjes zoeken we ons tafeltje uit, en koesteren onze bleke lijven in de deugddoende stralen. We kijken naar elkaar en lachen..

Beste vakantie ooit!

 

 

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

  1. Sophie

    guidooohh… je verhaal, ik glimlach 🙂

    want het was een vakantie waarop onze bengels steevast wakker werden rond 05:30 à 06:30h. De jongste nog maar net 3 maanden, de oudste 3 jaar. Van lang in bed liggen was niet veel sprake… wel van bezigheidstherapie verzinnen om de oudste bezig te houden, en creatief zijn om uitstapjes te doen met een baby die nog niet van vaste patronen hield. Maar schatjes waren het. Zeker als ze ’s avonds dan toch in bed lagen, en wij het rijk hadden voor ons alleen.
    En dan was er die ene dag. Zou het erop zijn, of eronder…? Zou de zon schijnen, of wonnen de wolken? De zon aarzelde. Af en toe bliksemde ze een zonnestraal door het dichte wolkendek. Recht op haar doel af, recht naar dat bootje. Geloof je nog in toeval?

    Bedankt voor je verhaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: