De eerste keer…

@janverhelst

Yenti stond wat onwennig te turen op de rand, van de toch wel erg steile afgrond. Eerst had ze ’t wel leuk gevonden, ze zag er net eender uit, ook zo mooi rozig en ze vond het wel smaakvol.  Een rozig reetje, dat was ze. Ze had met het meisje meegemogen,  die haar stevig had vastgeklemd in haar knuistje.

Yenti was graag bij het meisje, ze vond het lekker als haar pootjes in de warme mond  verdwenen van het meisje en ze op haar hoefjes  sabbelde dat het een aard had. Meestal mocht ze ook mee naar het warme bed, wat niet alle andere diertjes mochten, zij was de lieveling. Allicht omdat ze zo  een mooi rozig paars velletje had, met wat glinsteretjes. In dat bed lagen alleen de zachte beestjes, de knuffels, de eenden en konijnen. En zij.

En ze verbeeldde zich dat de anderen heel jaloers waren op haar, want het meisje bleef haar ook in de slaap heel hard vasthouden, dat was lekker warm. Ze voelde zich dus terecht de koningin van de kamer. Ze was de mooiste, en het schatje van het meisje.

Maar vanochtend had ze dus meegemaakt hoe het meisje op een troon ging zitten, met een heel ernstig gezichtje, alsof ze pijn had. Eerst was het nog leuk geweest, ze zat gewoon stil met Yenti te spelen, maar ineens vertrok haar gezicht in een kramp, en ze zuchtte, heel geconcentreerd, en toen waren er heel rare geluiden gekomen.  Alsof er ergens een beekje stroomde, en gekke plonsgeluiden waren er ook.. Eerst een hele grote, en dan allemaal kleintjes, alsof er een hoop takjes afgebroken werden, tak, tak, tak, tak, tak,… En de grote mevrouw was toen aangekomen, en iedereen kwam kijken en haar vriendinnetje  kreeg kusjes van de mama, en een applausje. Toen had de mama haar hier op de rand gezet, en waren ze met het meisje weggegaan. Maar dat was vanmorgen! En nu stond ze hier al een hele dag, en ze had zo schrik dat ze van de rand zou vallen.

Ze keek nog eens naar beneden, ze zag het water met wat van die kleine bolletjes in… Ze wou daar niet in vallen, want ze wist niet zeker wat er dan zou gebeuren…Dus bleef ze stokstijf staan.

Maar ze voelde zich wel erg eenzaam. Dat wel, en ook een beetje triest, omdat ze vergeten was. Dat had het meisje nog nooit gedaan.  Allemaal goed en wel, zo mooi al die zelfde kleurtjes, maar dit was niet meer prettig…

Plots stond het meisje daar weer… ze nam Yenti meteen in haar knuistjes, ze kreeg allemaal kusjes en ging weer zo plechtig zitten.  Yenti was blij dat ze niet vergeten was, deze keer. Maar deze keer gebeurde er niets. En het meisje nam Yenti mee naar de speelkamer, waar er nog roze beestjes stonden. Oef, ze was gered!

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: