Geesten

Geert Jan Bex

Wat zijn reflecties? Wat is het beeld en wat is de realiteit. De reflectie van jezelf in een spiegel, wordt alleen door jezelf gezien. De anderen zien twee keer hetzelfde het beeld en de overeenstemmende realiteit. Maar zelf, wat zie je zelf? Zie je de sporen van de tijd, of wil je de jeugd blijven zien?  Wie zegt dat het klopt?  Zie je jezelf zoals je bent, of zoals je denkt dat je er uit ziet?  Of eerder hoe je je voelt? Dorian Gray gewijs, maar dan omgekeerd.

Ze dacht na, mijmerde verder. Het huis waar ze woonde, de sporen van zoveel, de stemmige flakkering van kaarsen. Ze leefde graag, en wild bij momenten. Maar er waren ook momenten dat ze er schoon genoeg van had. Genoeg van de opgelegde rollen, genoeg van de verplichte nummertjes en van de schijnvertoningen.

De vage weerspiegeling van haar profiel in de glasplaat van de klok deed haar even schrikken. Ze herkende het gezicht van haar oma. De fijne aflijning van neus en lippen, het aristokratische voorhoofd. Werd ze ook zo, of verbeeldde ze zich dat alleen maar? Ze wou er wel voor tekenen, want het was een fijne, elegante en wereldse vrouw.  Babouschka,op het einde van haar levens dagen een stramme vrouw, getekend door de pijn, maar in haar tijd een prima danseres bij het russisch staatsballet. Een vrouw met een mening, en een woest en wervelend verleden.  En haar grootste vriendin. Ze herinnerde zich de lange namiddagen samen, in het huis van oma, waarbij ze thee en koekjes kreeg. En heel af en toe gaf oma haar een zoet likeurtje, en zelfs schonk ze zich ook een stevige bel in. Gewoon voor de gezelligheid.

Oma was er al lang niet meer, maar ze miste ze nog elke dag. Ook nu, ze had haar willen vragen wat ze moest doen.  Omdat ze zo juist kon verwoorden waar het om ging in het leven.

Hij was net de deur uit, en ze wist dat hij niet meer terug zou komen. In essentie had ze dat aan zichzelf te danken. Aan haar hang naar juistheid, naar de juiste woorden, de juiste daden, de juiste context.

Wat voor haar simpel was, bleek voor de meesten een onhaalbare kaart. Zuiverheid. niet meer, niet min.

Hij was met andere dingen bezig. Hij was ook niet verliefd op wie ze was, maar wel op het beeld dat hij verkoos te zien. Ze kon daar niet mee om. Ze verdroeg dat beeld niet, en ook al niet dat ze verplicht werd om er zich naar te gedragen. Afwezig speelde ze met een wastraantje, dat van de kaars liep, en nipte ze even aan haar wijnglas. Wat bleef haar nu over? Banaliteit of juistheid, niet eens zo’n moeilijke keuze op zich, maar wel in de uitvoering, gewoon al maar omdat mensen continu vonden dat ze voor de gemakkelijkste weg moest kiezen. De platst getreden paden zijn niet noodzakelijk de mooiste.

Plots ging de bel.

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: