Meatballs…

voor @liekelie en @bollegijz

Er werd bij ons thuis geen landsgrens overschreden of er gingen een paar essentiële attributen mee.

Toiletpapier, uiteraard, want in ’t buitenland zijn ze toch zo proper niet als wij. Veel essentiëler echter: zure bollen, blauwe muntjes, hardgekookte eieren en … ‘bouletten’. Massa’s ‘bouletten’.  Dat zijn gehaktballen. In mijn herinnering waren er heelder tupperware boxen vol, kilo’s, die op de achterbank stonden. Vaak waren we nog niet voorbij Brussel of Jan en ik wilden er al één. Jan is mijn oudste broer.

De hele weg, of het nu richting Bretagne, Salou, Benidorm of Elbigenalp was, werd er genoegzaam geknabbeld op de zelfgemaakte gehaktballen. Wat hardgekookte eieren en de uitjes in de bouletten voor effect hadden op de gezamelijke methaanproductie, daar wil ik nu niet over uitwijden. Het effect is wel degelijk bestaand.

Mijn mama was bepaald geen keukenprinses. Maar wij waren bijzonder kritisch als het op onze ballen aankwam. Ze moesten goed doorbakken zijn, de uitjes niet te groot, het korstje niet te donker. Meestal lukte dat wel.

Ik heb die traditie altijd aangehouden, geen reis boven de 100km met de auto, of er zouden bouletten mee gaan. Jaren later, was één van mijn grote overwinningen op het systeem, dat ik de zoon van de K-woman zover kreeg om mijn bouletjes ook lekker te vinden, toen we een keer ergens heen trokken. Sommige zaken moeten gewoon verder gezet worden!

En nu, gisteren, zag ik een tweet verschijnen over gehaktballen for life, van @bollegijz en @liekelie en waarom niet, ook maar een bod uitgebracht.

Ik ben hier ernstig in, ik zag het niet zitten. Jonge mensen maken hun balletjes volgen recepturen die de mijne niet zijn. Niet dat ze slechter zijn, verre van, meestal zijn ze een stuk verfijnder, krijg je invloeden van wereldkeuken en zo. Ze willen er al een keer lamsgehakt voor gebruiken, ze knallen er koriander en ander fijns door, smijten het in exotische sausjes met kaneel en foelie. Heerlijk maar niet wat ik me voorstel bij ‘bouletten’.  ik wil de mijne ‘terroir’ en vooral, erg lekker!

En dan die porties… kleine ballekes, en veel te weinig.

Maar bon, ’t is voor het goede doel, ik had gewonnen, en ik ben ze dus gaan ophalen, in Bistro Boutique in Bornem. Leuk!

Geen gezeik, twee potjes meegekregen en een pintje tegen den dorst, vorstelijk aangeboden door @bollegijz hemzelve en getapt door @liekelie. De bourgondiër in mij kan dat appreciëren!

Ik ben erg nieuwsgierig, dus terug in mijn auto, toch even een dekseltje geopend. En ja hoor… forse grote ballen, en ruim voldoende om twee thuiswerkende venten te voorzien van eten. Goeie streek hier, ze weten wat venten nodig hebben! Ik kan daar blij om worden, gewoon omdat het zo juist is.

Ja, ik geef het toe… ik heb er één opgegeten in de auto! koud. Heerlijk! Zoals het hoort.

En wat mij nog het meeste ontroerde… De laatste jaren is het de gewoonte om de ballen na bakken te laten uitdruppen op keukenpapier om zo het exces vet te verminderen… Hier zag ik op de bodem van het potje nog zo’n lekker randje, just zoals bij de mama!

Het gaat smaken straks. En had ik geen studerende zoon thuis, ik was waarschijnlijk blijven rijden tot ze allemaal op waren.

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Eén reactie

  1. Pingback: Music for life, bouletten, geld en zo… « ' T vloeit er gewoon uit 'for life'

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: