Moemoe

Yves Hanoulle

Geike was dol op haar moemoe. Zo noemde ze haar oma. Ze wist al lang niet meer hoe dat ooit gekomen was, die naam. Moemoe was gewoon moemoe, zoals opa, poepoe  was. Geike vond dat plezante namen. Ze kon ze uren roepen en zingen als ze door het huis liep, spelend met haar poppen.

Moemoe was ook een beetje een tovenares, maar dat wist alleen zij. Oma had haar dat eens verteld, lang geleden toen ze samen in de keuken zaten en moemoe weer eens heerlijke koekjes voor haar gebakken had. Die koekjes waren lekker, maar er was meer, ze mocht soms helpen, en moemoe had allerlei dingetjes in leuke potjes om de koekjes extra lekker te maken. Die had ze meegebracht van verre reizen. Daar zat van alles tussen; troostkruid, slaappoeder,  pijntjeshulp, groeibloem, allemaal dingen om kleine kindjes flink te maken, deed ze in die koekjes. En zij mocht helpen. En ze mocht ook met haar vingertje het deeg uit de pot likken. Dat vond ze helemaal super.

En vandaag, vandaag was ze met moemoe en poepoe naar zee, maar toen ze daar aankwamen was het aan het regenen. Nu moet je weten dat moemoe in haar leven al heel veel dingen gezien en gedaan had.  Terwijl ze een warme choco dronken had ze tegen Geike gezegd… ‘ We gaan straks een regendans doen, om de zon te verleiden, en misschien kunnen we dan nadien even vliegen om de zon te bezoeken.

Geike had met grote ogen zitten kijken, ze wist niet goed wat ze zich daar nu allemaal bij moest voorstellen. Zou moemoe dat allemaal menen? Dat kon toch bijna niet? Maar met haar wist je nooit. Eerst dronken ze verder aan de choco, en vertelden ze leuke dingen en dan ineens, stond Moemoe op, en ze nam Geike bij de hand. Kom zei ze, we gaan proberen.

Ze liepen een beetje over het druilerige strand, tot ze bij een hoge duin aankwamen. ‘Klim eens naar boven, en kijk of je de zon kunt zien’ zei moemoe.

Geike klauterde door het zware zand, het was niet zo makkelijk met haar korte beentjes. Eénmaal boven zag ze geen zon. Ze wuifde even naar moemoe, die wat stond te lachen.

Plots kwam ze ook naar boven, naast Geike. en ze begon zachtjes te neuriën en te zingen. De regen was ondertussen al wat geminderd.  ‘T waren eigenlijk enkel nog wat druppeltjes hier en daar, maar ’t was toch nog erg grijs. Oma deed een rondedansje, en ze probeerde Geike mee te krijgen in haar ritme.

Het leek wel een echte indianendans. Altijd maar wilder en vrolijker werd het, en kijk… de wolken gingen zacht uiteen… het werd blauw. Moemoe was echt een tovenares. Ze dansten verder en schopten het zand omhoog tot de lucht bijna helemaal blauw was, en moemoe even moest zitten. Ze kreeg een dikke pakkerd van Geike, die wel blij was want ze vond zon en mooi weer leuk, dan kon ze straks me haar blote voetjes in het water.

Kom zei moemoe, nu gaan we naar de zon vliegen. Geike was een beetje bang, maar dat liet ze niet zien. Bij moemoe was ze veilig. Moemoe nam haar stevig in haar armen, nam een aanloop en hop…..Oei, erg hoog was dat niet, en nu stuiterden ze op hun poep naar beneden… lachend en giechelend.

Moemoe kon dan misschien niet alles toveren het was wel de top oma van de hele wereld!

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: