Stoere Wim

@yveshanoulle

“Wim, de man van staal”. zo fantaseerde Joppe dikwijls als hij met zijn lego’s aan het spelen was en hij een superheld nodig had om de gevechten in zijn voordeel te beslechten. Wim was zijn peter en hij was er dol op, alleen vond hij het jammer dat hij niet wat meer bij hem kwam, want dat was altijd fijn.

Niemand wist dat, maar Wim had hem al dikwijls eens aan zijn forceballen op zijn armen, laten voelen.  Als hij groot was, dan wist Joppe, dan werd hij net zoals zijn peter.  Wim kon staal met zijn handen plooien, dat had hij al gezien, toen die in zijn huis aan’t werken was. En hij had ook al gezien dat hij zakken met cement kon dragen, waar Joppe en zijn vriendjes met vier nog niet in slaagden om beweging in te krijgen. Neen, neen, Wim was de real deal.

Ze waren ook al eens met vakantie gegaan met peter Wim, en dat was altijd lachen. Papa en Wim haalden altijd gekke dingen uit, alsof het nog kleine jongens waren, en dan gingen ze liggen vechten en worstelen op het gras. Wim won altijd, of toch dikwijls. Papa won soms ook, maar dan was het toch wat minder.  Zo gaat dat, papa’s zijn altijd de held, zeker voor kleine kinderen, maar op een bepaald moment nemen de anderen het over. Er wordt zelfs gezegd dat papas geen gelijk meer krijgen tot op het moment dat hun zonen weer papa worden, dan beseffen ze veel meer.   Nu, Joppe hield ontzettend veel van zijn papa, dat was het punt niet, maar Wim, dat was meer een avonturier, zo wou hij worden.  Hij had ook een hond, Thibe. Een hele lieve, waar hij ook soms mocht mee spelen. Thibe was een loebas, en erg grappig en zacht, maar Joppe was er zeker van dat de hond en Wim in de winter graag in het bos rondliepen, en op konijnen joegen. Gewoon voor de sport.  En omdat ze in vorm moesten blijven voor het betere werk.

Wim kon ook zo vertellen over de bergen, en Joppe zag zijn peter dan al aan touwen bungelen, langs rotswanden afdalen  en verraderlijke gevechten leveren met sneeuwmannen en Yeti’s. Er waren veel woorden die hij niet begreep in die verhalen, zoals Sjnaps, Grosesbier en  Gluwain, maar dat waren vast en zeker  de namen van verraderlijke vijanden die hij in heroische gevechten had verslagen. Hij was er wel trots op dat hij zo’n stoere peter had, die voor niks terugdeinsde.  Misschien dat hij later ook mee mocht naar de bergen. Op tocht, met een rugzak en slapen in een hut, erg spannend. En worst eten, en brood met het zakmes gesneden.

Wim was ook een vuurkoning, dat had hij hem ook eens toevertrouwd.  Vuurkoning betekent dat je eigenlijk meester over het vuur bent, en dat je altijd en overal de macht hebt om vuur te maken. Op vakantie had hij dat ook gezien. Wim kon vuur maken met stokjes. Hij had het Joppe ook laten proberen, maar die was het niet gelukt. En toen moest hij van zijn peter Wim om kreupelhout om het vuur aan te wakkeren, en ondertussen zou Wim het vuur aanroepen en de stokjes wrijven, en kijk toen hij terug wam was er vuur! Sterk toch!

Wat hem eigenlijk het meeste beviel aan zijn peter wim, was dat hij het niet nodig vond om overal stoer en sterk te zijn. Hij was best lief, als hij met zijn dochtertjes speelde en als hij ze naar bed bracht, want dan kon hij prachtige verhalen vertellen. Natuurlijk door al die avonturen die hij al had meegemaakt. Soms mocht Joppe dan meeluisteren, dat was heerlijk, zo’n stil moment.

Joppe zou later ook berg- en vuurkoning worden, zodat zijn peter trots op hem was. Dat stond vast!

 

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: