On top of the world

Hugo De Maertelaere (@hdmaert)

Hij hijgde zwaar. Niet dat hij iets onderschat had, daarvoor was hij te ervaren en te ernstig in dit soort ondernemingen. Het was het hijgen van een geoefend mens. Je kon er zelfs een zeker plezier in ontdekken, want het ging gepaard met een quasi foutloze uitvoering van alle bewegingen. Bewegingen die nodig waren om de motorfiets door het rulle zand te krijgen, zorgvuldig de grote rotsblokken ontwijkend, of de onverwachtse putten.

Het is een sensatie die vergelijkbaar is met het trekken van je spoor in verse sneeuw. Eerst is het zoeken, en een beetje aarzelend kijken waar je je afdaling gaat inzetten, dan waag je de sprong en ga je ervoor. Bij aanvang gaat dat wat hortend, en voel je dat je teveel kracht zet op je dijen, en dan innens zit je in het ritme, en blijf je geconcentreerd alterneren. Het is een staat van concentratie die bevrijdend is, waar lichaam tot in de perfectie uitvoert wat de geest voelt, zonder een moment van onoplettendheid, maar toch met dat gevoel van intense vrijheid dat je zelden langer dan vijf minuten kan vasthouden.

Hij vermoedde dat surfers dat ook moesten voelen, een exulterend gevoel bij het surfen op de juiste golf, zo lang mogelijk. Hij had het nu.

Maanden had hij de trip voorbereid. De route, de voorraden, stopplaatsen, mogelijkheden en moeilijkheden, alles was bestudeerd. Hij had zijn machine door en door gecontroleerd, ieder schroefje, iedere naaf, elk onderdeel was minutieus nagekeken, bekeken en voor alle mogelijke problemen was nagedacht over een oplossing.

Hij moest en zou die route rijden, niet om iets te bewijzen, voor wie dan ook, maar voor zichzelf. Het was de bekroning van een stuk werken aan zichzelf, waardoor hij geworden was wie hij nu was.  En hij had zichzelf beloofd dat hij, met zijn leven mooi op de sporen, en alle grote challenges tot een goed eind gebracht, deze expeditie zou ondernemen. Het enige doel:  een nieuwe belofte te maken, een nieuwe fase inzetten. En daar was hij nu mee bezig.

De motorfiets bromde regelmatig. Het zand gleed onder hem weg, en met de juiste snelheid draaide hij de zware machine naar de steile zandheuvel toe. Het leek een ondoenbare onderneming. Voor amateurs was het dat ook. Maar hij had de voorbije dagen geoefend op mindere zandduinen, hij kende de sequentie van handelingen. Hij zou hier in slagen. Samen met de machine. Op volle snelheid dreef hij de motorfiets de berg op, en zag hoe de wielen in het zand beten en de loeiende motor hen beiden voortstuwde. Telkens wanneer de motor bijna stilviel, schakelde hij terug om een hoger koppel te ontwikkelen en de motorfiets verder op te jagen. het was een bij momenten huiveringwekkende sensatie, waarbij hij voelde hoe moeilijk de motor het kreeg om niet om te slaan, of stil te vallen.

Het vergde het uiterste ook van hem. Voorovergebogen, de delicate balans bewarend, maar ondertussen ook haarscherp aanvoelend hoe zijn machine reageerde. Nog even terugschakelen, en gas bijgeven. Zweetdruppels prikten in zijn ogen, het voortdurende trekken op de stuurstang bezorgde zijn armspieren krampen, maar hij kon en mocht nu niet opgeven. En vooral ook niet omkijken, hoever hij al was.

Scherp hield hij de heuvelkam in het oog, Alles was dosering. Te snel doorschieten en hij kon er een kruis over maken. De andere zijde – dat wist hij – was immers loodrecht naar beneden. Als hij doorstootte zou dat onherroepelijk  betekenen dat hij met motorfiets en al een doodsklap van verscheidene tientallen meters zou maken.

Waarom doe ik dit? flitste het door zijn hoofd. Omdat ik het kan. En omdat ik het wil kunnen. De motor zat nu in de laagste versnelling en het tweespan mens-machine was bezig aan de laatste meters. Veel verder zou hij het niet meer trekken. Hij balanceerde zijn gewicht zo goed mogelijk om niet teveel druk op het voorwiel te plaatsen, zonder dat hij echter kon achteroverklappen. Het was een bijna orgasmatisch gevoel. En ineens stond de motor stil. Vast met het achterwiel in de berg, voorwiel de lucht in wijzend. Hij had het gedaan.

Helm af, en genieten van een onwaarschijnlijk spektakel. Beneden zag hij de bivaktent, en langs beide zijden ontvouwde zich een geweldig schouwspel, een wijdsheid die hij enkel van de Alpen kende, maar harmonischer, rustgevender, en indrukwekkender.

Hij merkte nu pas hoe uitgeput hij was van de onderneming, terwijl de adrenaline nog door zijn lijf gutste. Even zitten, en bekomen.

En ja, hij zou het wagen, en wel meteen als hij terug was. Als hij dit kon, dat had hij zichzelf beloofd. Het was tijd voor een volgende stap in zijn leven.

Jongens en uitdagingen, ze hebben ze nodig.

Advertenties

Over guidooohh

Mensch, thirsty for life, interested in human interaction and curious about stupidity in general

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: